donderdag 12 februari 2015 / Sprout /

Ondernemers

Secrid, vanaf de eerste schets

René van Geer (53) en Marianne van Sasse van Ysselt (49) hoorden halverwege de jaren negentig veel mensen klagen over al die pasjes in hun portemonnee. Ze gaven hun ontwerpbureau Spirid de opdracht een gave kaarthouder te maken. De plastic Bodycard werd de voorloper van hun nu wereldwijd verkochte Secrid.

 

De plastic Bodycard die Spirid ontwierp was voor zes gulden te koop en deed het vooral goed in de schappen van pompstations. Na 700.000 verkochte exemplaren hielden Van Geer en zijn vrouw er weer mee op. Ondernemen en dienstverlenen ging niet samen, merkten ze. Naast al het werk voor hun opdrachtgevers, was de Bodycard vooral een urenvuller en een leuk zakcentje.

 

Afslanken

De kaarthouder kreeg een tweede kans toen Spirid in 2008 van tien naar drie man moest afslanken. “Een rotjaar”, verzucht Van Geer, “maar daarna werden we gedwongen te kiezen voor wat we écht leuk vonden. We waren geen ontwerpbureau meer dat vooral werkte voor opdrachtgevers, maar echt ondernemers.” Ze besloten een eigen merk in de vorm van de pasjesportemonnee te ontwikkelen, mooier en veiliger dan de Bodycard. Van Geer kon er zijn liefde voor ontwerpen in kwijt, zijn vrouw haar gevoel voor mode en klantcontact.

 

Met financiële hulp van kennissen en vertrouwde leveranciers, produceerde het ondernemersstel in negen maanden tijd de eerste Secrid. In Nederland. Van Geer: “Met weinig handwerk in het ontwerp kan dat hier goed, snel en relatief goedkoop. En we leidden zo ten minste geen Chinezen op om ons te kopieren.”

 

Chinese kopieën

Het is inderdaad nog geen Chinees gelukt om echt goede kopieën te maken. Ze staakten hun pogingen al na een strenge brief van advocaat Willem Hoyng. De volgende generatie Secrid, de rechten studerende oudste dochter van het stel, waakt eveneens over het ontwerp. Secrid heeft zich sowieso ontpopt tot familiebedrijf, zoonlief wordt al intern opgeleid tot verkoop-expert en de jongste dochter staat te trappelen om zich met het merk en ontwerp te bemoeien.

 

Inmiddels gaat de verkoop richting de miljoen Secrids per jaar, in 45 landen. Vanover de hele wereld kloppen distributeurs aan. Van Geer gaat alleen met de echte volhouders in gesprek. “Laatst was dat een Chinees die al vier jaar wachtte op extra producten en kleuren. Hij gaat Secrid nu in China importeren. Uitgerekend daar openen we waarschijnlijk zelfs de eerste Secrid winkel.”

 

 

Vezelvingers

Van Geer klemde talloze keren een

stapeltje pasjes vanaf de zijkant tussen

zijn vingers en vroeg zich af: welk

materiaal laat de pasjes net zo goed

over elkaar glijden als de huid van

vingertoppen? Rubber sleet te snel en

RVS weefsels kostten meer dan

duizend euro per vierkante meter. Na

maanden proberen werden het met

vezels bedekte veertjes.

 

Knop

De Bodycard moest je achterover

buigen om een pasje te kunnen

pakken. Handig, maar niet meteen

duidelijk. Daarom kozen ze bij de

Secrid voor een knop die de kaartjes in

één soepele beweging trapsgewijs

omhoog liet schieten. Van Geer:“Zo’n

knop ontdekken mensen vanzelf en ze

laten het zien aan anderen.”

 

Klassiek

De Bodycard was van plastic,

materiaal dat paste in de jaren

negentig. In 2008 leek het mooie

aluminum van Apple geschikter. Maar

de verkoop van de Secrids begon pas

echt te lopen toen ze in een leren hoesje

werden gestoken. Van Geer: “Mensen

vinden het psychologisch fijn om een

klassieke portemonnee in hun handen

tehebben.”

 

Veilig

Het aluminium van de Secrid beschermt

pasjes met Radio Frequency Identification

(RFID) tegen ongewenste uitlezing. Zo

kun je tijdens het reizen met het openbaar

vervoer niet meer ongemerkt uitchecken

en kunnen bankpasjes, binnenkort

allemaal voorzien van RFID, niet van 25

meter afstand worden bediend door boeven.

 

Gepubliceerd in Sprout

Beeld: Autobahn