woensdag 22 januari 2020 / Trouw /

Duurzaamheid

Tuinders moeten van het aardgas af, maar waar komt dan de stroom, warmte en CO2 vandaan?

In het Zuid-Hollandse dorpje De Lier verwelkomt SK Roses zijn klanten met levensgrote foto’s op de muur en zelfs een eigen glossy. Maar in de rozenkas zelf worden gasten minder warm ontvangen. Voor de glazen schuifdeuren houdt eigenaar Marc Koene - half lange krulletjes in het vet –streng een beschermende outfit omhoog. Je mag pas verder als je bent ingepakt in grote plastic kniekousen, met daaroverheen een wit pak met mouwen, pijpen en een capuchon. “Wie weet wat je allemaal van buiten mee neemt”, zegt Koene. Zijn eigen trainingspak met bedrijfslogo verlaat het bedrijfspand nooit.

 

Eén stap over de drempel ruikt het plotseling naar lente. In een overdaad aan licht staan rijen witte rozenstruiken stilletjes te groeien.Snel schuiven de deuren weer automatisch dicht. Allerlei systemen werken hier hard aan precies de juiste atmosfeer. Koene duwt voorzichtig een paar blaadjes opzij om alles aan te wijzen. Tussen de bloemen, geplant op steenwol, hangen kleefplaatjes waar vastgeplakte beestjes worden gemonitord. Buizen op de grond sturen warmte omhoog langs de rozenstammen. Andere buizen spuiten uit kleine gaatjes onzichtbaar CO2. Het broeikasgas staat onder tuinders bekend als ‘bemesting’, want zonder CO2 groeien planten niet. Vlak onder het dak van de kas zorgen speciale schermen en ventilatoren voor de juiste luchtvochtigheid.


Al decennia lang perfectioneert Koenes familie de systemen in hun kassen. Daarbij hoort ook zuinig omgaan met de benodigdheden, ook wel verduurzaming genoemd.

 

Lees het hele artikel in Trouw